Izolowanie może być również zajęta tętnica potyliczna (bóle w okolicy potylicy), tętnica językowa (chromanie języka lub bolesne owrzodzenie), tętnica żnchwowa (chromanie żuchwy), tętnica oczna (ślepota w 50% przypadków), tgtnice kręgowe (niewydolność kręgowo-podstawna).

Obecnie uważa się, że wszystkie zapalne choroby naczyń mają podłoże immunologiczne. Przy krótkiej obserwacji chorego i olbrzymim wachlarzu objawów (zarówno ilościowych, jak i jakościowych) można napotkać na duże trudności w ustaleniu rozpoznania konkretnej jednostki chorobowej. Przy wykluczeniu miażdżycy można postawić ogólne rozpoznanie immunovasculitis, co z jednej strony wskaże na charakter zapalny zmian naczyniowych, a z drugiej zobliguje lekarza do dalszych poszukiwań diagnostycznych i ścisłej obserwacji pacjenta przez miesiące i lata. Leczenie immunosupresyjne przewlekłych, zapalnych chorób naczyń W leczeniu immunosupresyjnym zapalnych chorób naczyń główne zastosowanie mają dwa leki: - glikokortykosterydy i - cyclophosphamid. Wskazaniem do wyłącznego stosowania glikokortykosterydów jest: - alergiczne lub hiperergiczne zapalenie naczyń (0,5 mg/kg m.c. przez 3-6 tygodni), - polimialgia reumatyczna - zarówno postać uogólniona, jak i izolowana (0,5 mg/kg m.c. przez okres 2-4 lat dobierając minimalną dawkę, przy której utrzymuje się remisja choroby; kierować można się odczynem opadania krwinek czerwonych). Wskazaniem do stosowania cyclophosphamidu jest: guzkowe zapalenie naczyń, - pozastawowa manifestacja gośćca reumatoidalnego (vasculitis rheumatica), - ziarniniakowe zapalenie naczyń (ch. Wegenera), - powikłania neuropsychiatryczne w przebiega zespołu Sjógrena i innych kolagenoz. Jeżeli w tych jednostkach stosujemy równocześnie sterydy, to w celu zapobieżenia lub zniesienia supresji szpiku kostnego. Wskazaniem do leczenia zarówno sterydami, jak i cyclophosphamidem (alternatywnie lub równoczasowo) jest toczeń rumieniowaty układowy - ze względu na długofalowy przebieg, dużą ekspresję choroby i często młody wiek chorych. Leczenie immunosupresyjne cyclophosphamidem i sterydami możemy stosować w terapii pulsacyjnej lub ciągłej. Terapia pulsacyjna dożylna: a) 15 mg/kg m.c. + 50 mg Fenicortu w interwałach 3-4 tygodniowych, b) 5 mg/kg m.c.+doustnie 15 mg encortolonu przez 3 dni w interwałach 2-3 tygodniowych. Stosuje się co najmniej 6 pulsów. Terapia ciągła doustna: 2-3,5 mg/kg m.c. codziennie +5-15 mg encortolonu aż do uzyskania remisji choroby. Objawy uboczne działania cyclophosphamidu: 3 - nudności i wymioty uwarunkowane centralnie - zapalenie błony śluzowej żołądka - przy leczeniu doustnym konieczne podawanie blokerów receptorów Hz , - zapalenie pęcherza moczowego (szczególnie przy dużych dawkach), - supresja szpiku kostnego. Doustna terapia jest łatwiejsza do zniesienia dla pacjenta przy dłuższym leczeniu. Jest również związana ze zmniejszonymi objawami ubocznymi, z wyjątkiem przewodu pokarmowego. Można też robić różne kombinacje leczenia dożylnego i doustnego, np. po 2 pulsach dożylnych przejść na leczenie doustne, lub prowadzić leczenie przez 6 miesięcy metodą pulsacyjną, a następnie wydłużać interwały lub zmniejszać ilość leku. Każdy ośrodek ma swoje metody postępowania immunosupresyjnego, oparte na wieloletnim doświadczeniu. Praktycznie u każdego chorego leczenie trzeba ustalać indywidualnie i kontrolować zarówno jego skuteczność, jak i działania uboczne, dlatego ważne jest, by leczenie danego pacjenta było prowadzone przez ten sam ośrodek.